Ricoeur, İkinci Dünya Savaşı'nın çoğunu bir Alman esir kampında geçirdi; burada ele geçirilmiş bir Husserl nüshasının kenar boşluklarında okuyup onu Fransızcaya elle çevirmeye başladı — bir kalemle yürütülen bir felsefi direniş eylemi. Savaştan sonra, Freud'u, yapısalcılığı, fenomenolojiyi ve İncil yorumbilimini aynı argüman içinde hiçbirini düzleştirmeden bir arada tutabilen büyük sentezcilerden biri oldu. On yıllar boyunca geliştirdiği merkezi fikri anlatısal kimlikti: kim olduğumuza doğrudan erişimimiz yok, yalnızca kendimiz ve başkalarının hayatlarımız hakkında anlattığı hikâyelere erişimimiz var, ve bu hikâyeler her zaman yorumdur, her zaman gözden geçirilebilir, bir anlamda gerçek bedelleri olan kurgulardır. Anlatının insan zamanının kendisini nasıl yapılandırdığına dair üç ciltlik incelemesi Zaman ve Anlatı, fikri en geniş ölçeğine taşıdı. Şüphenin bile yorumda yeri olduğunda ısrar etti — Marx, Nietzsche ve Freud, kendi ifadesiyle, şüphenin ustalarıydı; her biri bilinçli zihnin kendine anlattığı yanılsamaları açığa çıkarıyordu, ve dürüst bir yorumbilim onları yok saymak yerine bu şüphecilikten sağ çıkmak zorundaydı. Paris'te daha moda yapısalcılar tarafından uzun süre gölgede bırakılan Ricoeur, Şikago'da, Louvain Üniversitesi'nde ve nihayet hayatının sonlarına doğru, Fransız düşüncesi hiç bırakmadığı sorulara geri döndükçe, yeniden evinde geniş kitleler buldu.
1940'ta Fransa'nın düşüşü sırasında esir alınan Ricoeur, savaşın çoğunu tutsak olarak geçirdi. Ele geçirdiği bir Husserl kopyasını kenar boşluklarında okuyarak Fransızcaya elle çevirmeye başladı — bu, esaret altında bir kurşun kalemle yapılan felsefi bir çalışma eylemiydi.
Sözler
“Sembol, düşünceyi doğurur.”