İbn Hazm, Kurtuba'da aristokrat bir ailede doğdu; gençliğinde Emevi halifeliğinin parçalanışına tanık oldu, iç savaş yüzünden evini ve statüsünü kaybetti. Çöküşten geriye kalan şey, korkusuz bir entelektüel bağımsızlıktı. İslam hukukunun sadece lafzi metne dayanması gerektiğini savunan Zahiri ekolünün en önemli temsilcisi oldu; kıyas yok, ilk topluluğun ötesinde alimlerin icması yok. Bu ona düşman kazandırdı. Herkesle tartıştı, her tartışmada dost kaybetti. Yine de ufku olağanüstüydü: ilk karşılaştırmalı din tipolojisini, İslam hukuku tarihini, bir felsefi teolojiyi ve Arap edebiyatında aşk üzerine yazılmış en zarif risale olan Güvercin Gerdanlığı'nı kaleme aldı; kısmen gözlem, kısmen şiir, kısmen anı. Kendisine ‘zahir ehli’ dedi ve öyle yaşadı: açık sözlü, kavgacı ve epey acı çekerek.
Emevî hilafetinin yüksek bir vezirinin evinde doğdu. Kendi anlatışına göre, sarayın kadınlar dairesinde büyüdü; ona bakan kadınlar ona Kuran, şiir ve yazı öğretti.
Sözler
“Aşk şaka ile başlar, ciddiye biner.”