İnsan ancak doğayı bilmediği için mutsuzdur. Zihni önyargılarla öylesine zehirlenmiştir ki, insanın sonsuza dek hataya mahkûm olduğu sanılabilir: çocukluktan itibaren gözlerine bağlanan kanaat bağı öylesine sıkıdır ki onu ancak güçlükle söküp atabilir.
İnsan doğanın eseridir; doğada var olur; onun yasalarına tabidir; bu yasalardan kendini kurtaramaz, düşüncede bile onların ötesine geçemez. Bütün varlıkları kapsayan bu doğanın dışında hiçbir şey yoktur ve olamaz.
İnsan, o halde, doğanın kendisine vermediği bir mutluluğu sağlayacak varlıkları, yaşadığı dünyanın dışında aramaktan vazgeçsin; bu doğayı incelesin, yasalarını öğrensin, enerjisini seyretsin — ve buluşlarını kendi mutluluğuna uygulasın.
Tam metin henüz mevcut değil.