Allah, en güzel isimlerinin özlerini — ya da dilerseniz, kendi özünü — bütün işi kapsayan, sırrının kendisine açıldığı kuşatıcı bir varlıkta görmeyi diledi; çünkü bir şeyin kendisinde kendisini görmesi, başka bir şeyde kendisini görmesi gibi değildir; o başka şey ona ayna olur. İşte Âdem, bu aynanın cilası ve o suretin ruhu olarak var oldu.
Bu kitapta her bir peygamber, bir taşın yerleştirildiği kaşın yuvası gibidir: Âdem'de uluhiyet hikmeti, Nuh'ta yüceltme hikmeti, İbrahim'de coşkun aşk hikmeti, Musa'da üstünlük hikmeti, İsa'da nübüvvet hikmeti ve hatem olan Muhammed'de ferdiyet hikmeti.
Su, kabının rengini alır. Kendini bilen Rabbini bilir.
Tam metin henüz mevcut değil.