“Kozmik Kötümserlik ve Hayatı Evetlemek: Yaşama İradesini terk mi etmeli, yoksa coşkuyla kucaklamalı mı?”

Arthur Schopenhauer, evreni kör ve doyumsuz bir 'Yaşama İradesi'nin yönettiğini, bu yüzden hayatın acı ve can sıkıntısı arasında salınan bir sarkaç olduğunu savundu. Kurtuluşu Budist esintili bir münzevilikle arzuları terk etmekte buldu. Genç Nietzsche, Schopenhauer'ı 'eğiticim' diyerek göklere çıkardı; ancak olgunlaştıkça bu kötümserliğin hayatı inkar eden bir çürüme olduğunu fark etti. Nietzsche iradeyi hayatta kalma çabası değil, 'Güç İstenci' olarak yeniden tanımladı ve acıyı reddetmek yerine onu kucaklayarak yaşamı kutsadı.